روز گذشته(4 اردیبهشت)، جلسه مهمی در وزارت نیرو برگزار شد که دوستداران محیط زیست دانشگاه صنعتی شریف، بانی آن بودند.

جمعی از مدیران رده بالای وزارت نیرو میزبان جمعی از کارشناسان و فعالین محیط زیستی شدند تا درباره دریاچه ارومیه به بحث و گفتگو بنشینند. آن هم در بالاترین سطح سیاست گذاری برای مسائل حوزه ارومیه.

تابستان گذشته که اوضاع بحرانی ارومیه به رسانه ها و افکار عمومی کشیده شد، جرقه یک حرکت اثرگذار در ذهن تعدادی از دانشجویان دانشگاه خودمان زده شد: رساندن صدای متخصصین و دغدغه مندان محیط زیست کشور به گوش تصمیم گیرندگان و سیاست گذاران(اینجا را ببینید). متعاقب آن، با مشورت با تعدادی از اساتید محیط زیستی، نامه ای تهیه شد و به امضای 40 نفر از کارشناسان برجسته محیط زیست کشور و 30 تشکل شناخته شده رسید تا صدای نگرانی جامعه محیط زیست کشور را به گوش مسئولین برساند و در عین حال، دعوت کند که برای برون رفت از بحران، در فضایی آرام، امکان گفتگوی کارشناسانه و خردورزانه فراهم شود.

شاید خود طراحان نامه هم پیش بینی نمی کردند که این احتمالا تنها حرکت جمعی موثری از جامعه محیط زیست کشور باشد که بتواند لااقل در حد جلسه هم که شده، کارشناسان نگران ارومیه را روبروی مدیران وزارت نیرو بنشاند. آن هم از طرف عده ای دانشجوی محیط زیست نخوانده که قدرت و رسانه خاصی هم ندارند.

این که در جلسه چه گذشت و چه نتایجی حاصل شد را در زمان مناسب به اطلاع می رسانیم. ولی آن طور که از اوضاع به نظر می رسد، شرایط ارومیه، راه حل فوری و اطمینان بخشی ندارد و دخالت های انسانی نا به جا در حوزه این دریاچه بدون در نظر گرفتن ظرفیتهای اکوسیستم منطقه، کار را به جاهای دشواری کشانده است.

اکنون، شاید مهمتر از اینکه در گذشته چه اتفاقی برای ارومیه افتاد، این باشد که چه کار می شود برای ارومیه کرد؟ راه حل مسئله به سادگی رها کردن آب پشت سدها یا انتقال آب از حوزه های مجاور یا آنچه که در رسانه ها گفته می شود نیست و نیازمند یک همفکری و همراهی دلسوزانه جدی دارد. به خصوص اینکه نظرات کارشناسی بتواند فارغ از فشارهای سیاسی و غیرعلمی، در تعیین سرنوشت دریاچه، نقش بازی کند.

اما داستان، فقط ارومیه نیست و همان طور که در جلسه دیروز هم مطرح شد، سوال جدی این است که چرا مسئولین و سیاست گذاران رده بالای کشور، هنوز باور نکرده اند که در طرحهای توسعه، پارامترهای حیاتی نظیر محیط زیست، اکوسیستمها و ظرفیت زمین را هم در نظر بگیرند؟ تا آن وقت نابخردانه، اجازه کشیده شدن میانگذر فاجعه بار ارومیه را ندهند یا برای سرزمینی که ظرفیت کشاورزی آن، محدود است، دستور توسعه و نابودی منابع آبی و خاکی را صادر نکنند و یا صحبت از جمعیتهای بالای صد میلیون برای ایران نداشته باشند.

به راستی چه باید کرد و چطور می توان اوضاع بحرانی محیط زیست ایران را به مجریان و قانون گذاران، باوراند؟

جلسه دیروز، یک دستاورد مثبت هم برای نسل جوان و نگران محیط زیست ایران داشت:

اینکه همیشه نگران بودن و گله کردن چاره کار نیست. باید قدم برداشت و چه بسا یک جمع کوچک بتوانند حرکتی بزرگ را پایه گذاری کنند. باید قدم برداشت و مسئولیت خود را انجام داد. در خانه، خانواده، اجتماع، دانشگاه.

ما در انجمن دوستداران محیط زیست دانشگاه صنعتی شریف با کمک شما، در حد توانمان تلاش و آرزو می کنیم تا روزهای بهتری برای محیطزیست ایران رقم بخورد.

سبز باشید!

خانمها راضیه لک، میترا البرزی منش، دکتر محمد مهدوی، مهندس محمد درویش و دکتر مجید مخدوم، نمایندگی کارشناسان و فعالان امضا کننده بیانیه را بر عهده داشتند

خانم راضیه لک(سمت راست) با ارائه نتایج پژوهش هایشان، گفتند که دریاچه ارومیه تا 12000 سال قبل، هرگز خشک شدن کامل را تجربه نکرده است-ایشان علاوه بر این بر ضرورت از میان برچیدن میانگذر ارومیه تاکید کردند و انتقال آب به حوزه را بدون فکری برای نمکهای کف دریاچه، نادرست خواندند.

دکتر مجید مخدوم، دیروز این سوال را مطرح کرد که به راستی چطور باید به مسئولان بباورانیم که اوضاع محیط زیست ایران، خوب نیست و نظرات کارشناسان نگران، به جاست و واقعیت دارد؟

آقایان مصلی، توحیدی، طهماسبی و خانم اکرمی، نمایندگان گروه در جلسه بودند